a-jaki-jest-twoj-sekret:

Wiesz co? Mam guza, nowotwór, raka - nazywa to jak chcesz. ‘guz Ewinga w kręgu szczytowym’ - w sumie fajna nazwa, taka mroczna :’) We wtorek zaczynam radioterapię. Miło, prawda? Wiesz po co to piszę? Nie, aby się użalać nad sobą… Ten etap już przechodziłam 3 tygodnie temu. Piszę to, aby Cię o coś poprosić. Jeśli masz anoreksję, to jedz i nie baw w się żadne motylki. Jeśli myślisz o samobójstwie, pierdolnij się w głowę i poszukaj pomocy. Jeśli narzekasz na dom, rodziców - idź i po prostu się do nich uśmiechnij. Jeżeli się tniesz, przestań, wyrzuć żyletki i nie mów, że się nie da – raz pociągniesz zbyt głęboko i ups. Jeżeli cierpisz z powodu śmierci ważnej osoby… To chyba najbardziej przykra opcja, ale taki już los, czas mija, ludzie umierają – jedni później, inni zbyt wcześnie, wypłacz się, wyprzeklinaj świat i Boga, ale nie rób głupstw. Jeżeli ‘wmawiasz sobie’ choroby psychiczne, a na tumblrze ok. 80% nastolatków ma depresję, hashimoto, schizofrenię… To idź do psychiatry, a on połowie z Was udowodni, że to omam wieku dojrzewania, a jeśli nie, to po prostu pomoże. Jeżeli prześladują Cię w szkole, to pomyśl: czy za 10-15 lat to w ogóle będzie miało sens? Zaciśnij zęby, pozostań silna i nieułomnie brnij do wyznaczonego celu, skończ świetne studia, zdobądź cudowny zawód, bądź kimś… Jeśli narzekasz na swój własny charkter, to przestań. Zaakceptuj to, że jesteś nieśmiała, skromna, pesymistyczna czy zamknięta. Taka się po prostu urodziłaś, dla ludzi z każdym typem osobowości jest miejsce na tym świecie i każda osoba może odnieść sukces. Jeśli cierpisz z powodu złamanego serca, to dziewczyno!, masz 15 czy 16 lat… Na wielkie miłości naprawdę przyjdzie pora! Masz przed sobą całe życie! On był wyjątkowy? Widocznie nie był i tyle… :’) Jesli myślałaś, że to cudowny ideał, książę z bajki… To pomyśl jak cudowny będzie ten jeden, jedyny - przecież będzie musiał w Twoim umyśle pokonać “tego”. Okej, rozpisałam się bardzo, jest to wypowiedź dość chaotyczna, ale szczera. Jeśli ktos ma ochotę o czyms porozmawiać, niech zostawi komentarz. Nie ‘wymądrzam’ się, wyrażam własne zdanie, nie życzę sobie rozpoczynania dialogów,kłótni – nie mam na to zwyczajnie energii. Weźcie moje słowa głęboko do serducha i zwyczajnie: Żyjcie! A mi życzcie powodzenia :)

realistycz-nie:

konserwatywna:

Zrebloguj to jeśli masz blog b&w a na pewno do ciebie zajrzę

r

a-jaki-jest-twoj-sekret:

Dziś przemawiam do osób, którym nie chce się żyć, które planują samobójstwo.. do osób, które gdzieś zgubiły sens tego wszystkiego.
Witajcie, mam 19 lat i kocham życie. Ale czy będzie zaskakujące jeżeli powiem, że mając 13-16 lat także myślałam o odebraniu go sobie? Nigdy nie byłam lubiana. Od przedszkola ruwiesnicy śmiali się ze mnie i dręczyli. Już wtedy chodziłam do psychologa. Miałam tylko jedną przyjaciółkę, tak do drugiej podstawówki lecz także i jej zabrakło z powodu przeprowadzenia się do innego miasta. Zostałam sama ze wszystkimi problemami, rodzice robili co mogli, ale nic się nie zmieniło. W końcu poszłam do gimnazjum, tam dopiero zaczęło się piekło.. Byłam totalnym odlutkiem, ciężko mi było porozumieć się z kim kolwiek. Do tego dochodziły nowe (nieudane) przyjaźnie.. wieczne kłótnie, i brak wsparcia ale ja myślałam że to właśnie tak musi wyglądać przyjaźń, bo przecież ktoś w końcu ze mną rozmawia! Męczyło mnie to. Zaczęłam się ciąć, co po jakimś pół roku zaczęło niepokoić nauczycieli. Pedagog szkolny zalecił mojej mamie leczenie u psychiatry. Na terapię chodziłam przez 3 lata, lecz nie wiem do dziś czy przyniosły jakiś skutek. Chciałam umrzeć, myślałam że jestem nic nie wartym śmieciem. Nie zdałam klasy, stałam się jeszcze większym pośmieliskiem. W nowej klasie była dziewczyna, w której oczach widziałam coś co sprawiło że muszę ją poznać. Zaprzyjaźniłyśmy się. Była pierwszą osobą, która pokazała mi że komuś może na mnie zależeć tak naprawdę. Poczułam takie “Ej.. fajne uczucie.. ja chcę tylko takich znajomych” i stało się to moim postanowieniem życiowym. Wtedy zostałyśmy tylko my dwie, i wiele sezonowych znajomości.
Gdy poszłam do technikum zaczęło się polepszać. Mialam juz 17 lat. Poznałam wspaniałego, kochającego chłopaka. Wtedy czułam się jak księżniczka, ale nadal żyłam w błędnym rozumowaniu że TYLKO drugi człowiek może dać mi prawdziwe szczęście. Nie wyszło nam.
Rozstanie było ciężkie, szczególnie dla mnie.. ale dzięki szybkiej reakcji prawdziwych przyjaciół, szybko wróciłam na nogi.
To był czas gdy rozpoczęłam nową znajomość. Zaprzyjaźniłam się wtedy z kumplem mojego ex (dziś jesteśmy przyjaciółmi). Nauczył mnie determinacji. Wręcz tłukł mi do głowy że ja mam wartość, że jestem ważna, i muszę się wziąć w garść i NIE OCZEKIWAĆ TEGO ZE KTOŚ BĘDZIE MI TO OKAZYWAĆ, A MAM ZACZĄĆ OKAZYWAĆ TO SAMEJ SOBIE. Starałam się, pracowałam nad tym naprawdę ciężko. Zamiast ciągle wypominać sobie to co robię ŹLE, zaczęłam wypominać sobie to co robię DOBRZE.
Zamiast mówić że “jestem chujowa bo coś tam” to “to coś tam” zmieniałam by już “nie być chujowa”, a jak nie mam na coś wpływu.. to po prostu się tym nie przejmowałam bo i tak nic się z tym nie da zrobić. Polubiłam swój wygląd, mimo że nigdy nie należałam do kanonów mody. Zamiast mówić sobie “Ale masz zapryszczony ryj i wystające łopatki” mówiłam “Ale mam piękną, szczupłą figurę i genialne spojrzenie.” Mówienie sobie komplementów, nawet tych najmniejszych serio działa. Wiem że łatwiej jest siebie krytykować, mówić o sobie same złe rzeczy i najlepiej zamknąć się na resztę świata ale.. po co?
Zaczęłam kochać siebie taką jaka jestem, szanować swój czas, zaczęłam WALCZYĆ.
Dziś stoję wyprostowana i dumna z tego kim jestem, jaka jestem, jak wyglądam i jakich ludzi mam obok.
Ponieważ nawet z gówna da się wyjść, a ja mam dopiero 19 lat i jeszcze całe życie przede mną.. aż strach pomyśleć o tym, że zaledwie 4 lata wstecz mogło mnie tu już nie być.
Uwierzcie mi.. możecie wszystko zmienić, i macie na to bardzo dużo czasu. W końcu będzie lepiej, ale nigdy nie można tracić nadzieji.

hipsterboho:

I hope something unexpectedly good happens to you this week.